Sanjaghak

من یک معترض بالفطره هستم

                           برایم فرقی نمی کند

                           کودکان آفریقا را گرگ گرسنگی دریده

                                     پاکستان را آب ....

یک معترض بالفطره

                   له می شود ایمانش

                   لای چرخ دنده های زندگی    پدرش مرده

                   تورم را بالا بیاور از جیب کتت

                   برند معروفی ست                                                                            

                             پیر کاردین

            می خواست یک معترض باشد اما

                                 نشد که بشود...

حالم از خودم به هم

                 سگ دو می زند روزها.

من مدافع حقوق بشری هستم که

                                       جذام گرفته دست هاش

                                                          آرزو هاش.

مرا چال کنید زنده زنده

به شیوه ی عرب های عهد بوقی که

دارم تداخل می کنم با این شلوغی که

نه. مردگی تاریک روشن نیست. تاریک است

این زندگی تلخ و پوچ و بی فروغی که

من دوست تر دارد خودش را گر بگیرد تا ...

پایان نمی گیرد اراجیف دروغی که

دار مرا از سقف بالاتر ببر ... شاید

گنجشک ها حال مرا ... این بی حقوقی که

از سقف آویزان شده تا آخر دنیا

از شعرها ... این واژه های مثل دوغی که ...

                         صورتش را با سیلی سرخ

                                                         تر می کند.

                         قلوه لب هاش را جمع.

رادیکال تر شده ام.

چند سال دور خودم چرخیدم بفهمم

"من مدافع حقوق هیچ خری نمی تواند باشد."

اصلا دست خودم نبود که

می خواستیم

                  به آذربایجان برویم و

                  به ریش همه بخندیم و

                        زندگی کنیم.

کاش،

کنار همین قطار بایستم و

دستمالم را که "زیر درخت آلبالو گم شده"

تکان بدهم

            لب و لوچه ام را جمع کنم و بروم

               تا خدا پوست از سرم بکند(!!)

هرتا خطوط چهره ی مادربزرگم را که بگیری

سر از سرداب های متعفن در می آوری

سر از اورانیوم های غنی شده و

                           غنی نشده.

سال ۱۹۵۱ می توانست سال خوبی برای تو باشد.

                   می توانست

                                 سال بهتری برای همه ما باشد.

هرتا روی این قله که بایستی

از هر طرف که نگاه کنی

                                جهان گرد است و

                                    این قطار

                                  او را می برد و

مرا پرت می کند به سیاه چال های چهره ی مردی که عاشقش شدم.

اصلا دست خودم نبود که دوست داشتم

                                                   روی همین ریل بایستم تا

                                                 قطار بعدی مرا به تو برساند...

چقدر خودم را عق بزنم توی دستانی که باران می بارد از چشم هاش.خودم را برسانم به نقطه انجماد زمین.یخ بزنم از سردی عاطفه ها،از پوچی احساس ها...

یهودای من کسی است که از من به من نزدیک تر.از تو به تو نزدیک تر.حوصله ات سر نرود در این شب خاکستری.

فردا،مسیح را که به صلیب کشیدند،یهودای من کسی است که مسیح را به وسعت دریاها دوست دارد.یهودای من خواب سلول های انتظار را می بیند،خواب کسی که می آید،خواب کسی که باید بیاید.چه کند؟!هنوز همان یهوداست که با احساس وصله دار بین سرگردانی تعصب و جهالت،جوخه های مرگ را علم می کند،برای فردا،که مسیح را به صلیب کشیدند،و برای فرداها،که کسی می آید.حوصله ام سر نرود در این شب خاکستری.حوصله تان سر نرود... آدم حتی سرش را به گیوتین بسپارد،قهرمان ملی هم که بشود،باز همان آدم است که با سیب حوا خودش را می بازد.

یهودای من:آدم.من:آدم.گناهی ندارد این آدم.گناه از ماست که در خودمان دور باطل می زنیم.اصلا،گناه از ما هم که نباشد،گناه از تاریخ است که تکرار می شود.گاهی با صلیب.گاهی بی صلیب.گاهی...

با ایده های مسخره ی مسموم،عصر مارادونا و... مالدینی

عصری که بوی تند دهان های،سرشار از شراب گس روسی

تجمیع مغزهای تهی از عشق،دنیای ما: بدون جهان بینی

یعنی سقوط حضرت آدم از... از آسمان هفتم شعری که...

نه. در مرام دوست نمی گنجد،عیدی بدون جعبه ی شیرینی

یعنی خدا،خدای بزرگ من،شک کرده ام به میش درون خود

شک کرده ام به هر چه به نام تو. شک کرده ام به درس بد دینی

دل خوش نمی کنم به خدایی که،در من به قصد کشت خودش را ریخت

من درد می کند بدنم. برگرد، ای بهترین ترانه ی آیینی

برگرد غایب از نظر ماها،تا روح در تن غزلم جاریست

دنیای ما بدون حضور تو: اجناس بنجل بدلی... چینی

رفته است گل بچیند و برگردد، با یک بغل ستاره ی آزادی

با کوله باری از غم و اندیشه. با نمره های تاپ و تضمینی

تضمین نمی کنم که بیاید. نه. من سال هاست منتظرش هستم

من سال هاست ساکت و سرگردان، با حلقه گل... آهای نمی بینی؟!

عصری به نام عصر مدرنیته،عصری به نام عصر توحش بود.......

امضا.منم،ستاره دنباله داری که...

او گریه کرد و گفت:نه،تو حق نداری که...

او گریه کرد و اشک ها را سد راهم کرد

سال هزار و سیصد و... فصل بهاری که...

من عاشقش بودم و او فهمید اما،رفت

با چشم های ناامید و بی قراری که...

حالا منم جسمی که روحم خسته است از من

حالا منم با دردهای بی شماری که...

دارد تمام پاره های پیکرم را...نه

گم می شوم در پیک پیک زهرماری که...

دارد مرا له می کند این عشق بی وجدان

توی فضایی سرد،مابین حصاری که...

هر لحظه تنگ و تنگ تر میشد خدای من

چرخید دنیا روی کابوس مداری که...

من عاشقش بودم و او فهمید اما،رفت

در حلقه های دود و آهنگ نواری که...

          به صورتم نزدیک نکن.

می ترسم،

               شوری اشک هام

                   نمک گیرت کند.

می زنم به سیم آخر شعر

گور پدر واژه های آمده و نیامده.

گور پدر زندگی که می فشردم

         به جرم گناه پدرهای پدرسوخته.

"هرودت"،پدر تاریخ بود و من،

                           مادر تاریخی که نداشتم.

راستی،

ناپلئون در سنت هلن جان داد یا

جلال الدین خوارزمشاه؟!  

لعنت به ویرجینیا ولف که مثل خوره افتاده به جانم و

                                     مرا می کشد توی آبی که...

                                           من شنا بلد نیستم

                                      آب ندیده شناگر خوبی باشم.

اصلا،

لعنت به مادرم که مرا

انداخت توی گردی جهان.

ما می مانیم و تو می روی...

ما می مانیم و بوی گندمان فضا را پر می کند.

تو می روی و ما به آخر بی حقیقتی می رسیم.

ما می مانیم و گرگ باران دیده می شویم.

تو می روی و بوی اسپند توی گردی سرم پخش می شود.

من،سرم درد می کند.درد میکند.

اصلا،به من چه که پیشترها از کوچه مان گذشتی.

که،بوی جهل می دهد سادگی مان.

به من چه که چراغانی کوچه تمام شد و نیامدی.

من،ساده ام که اسیر شرجی چشم هات شد.

سبزی دست هات به آتش می کشد دلم را که آتشی و با باران رابطه داری.

این پایین له که می شوی

شعرهات قشنگ تر می شود

        پر احساس تر،

              دردناک تر.

این پایین له-که-می-ش-وی

مسلمان تری،

دوست داشتنی تر،

آدم تر.

ما می مانیم و تو می روی.

ما می مانیم و تو سری می خوریم.

ما می مانیم و تو سری می خوریم و به بهشت می رویم.

راستی،روشنفکر

حالا که قرار است همه به بهشت برویم

اگر دلت نخواست و نیامدی

چیزی از دنیا کم نمی شود.

اصلا...دیگر منتظرت نیستم

خواستی...نیا

خواستی...فراموش کن اسیر شرجی چشم هات شدم را،

                                                    دوستت داشتم را،

                                                       منتظرت بودم را.

آدم،له که می شود

حالش از خودش به هم می خورد.

آدم،له که می شود

چه فرق می کند به بهشت برود یا...به جهنم که....

چیزی که در تصور آدم بزرگ بود

اندام بد قواره ی یک بچه گرگ بود

عیب از خودم نبود که آدم نمی شدم

حتی طناب تشنه ی دارم نمی شدم

این روزها تصور چیزی که نیستی

باید سکوت کرده و محکم بایستی

این بیت ها مقدمه یک تراژدی است

این شرح حال شبهه برانگیز یک دوزیست

گاهی به نام زندگی اما به کام مرگ

سر می کشی دو جرعه جهانی که برگ،برگ

من فکر می کنم و تو هی تخت می کشی

بر روی آن دو آدم خوشبخت می کشی

آدم،چرا طراوت رنگت پریده است؟

دلگیرم از کسی که مرا آفریده است

دلگیرم از خدای بزرگی که،شک نکن

به این سیاه بازی مطلق کمک نکن

من:حس بو گرفته ی ماهی مرده ای

یا گربه ی مچاله ی در خود فشرده ای

این شعر یک توهم پیچیده در غم است

مملو از معارضه ای تند و مبهم است

وقتی کسی به نام من از من بریده است

حتی برای کشتن من سم خریده است

آب از سرم گذشته و تبخیر می شوم

چیزی شبیه حلقه ی زنجیر می شوم

شاید به قصد کشت خودم را دریده ام

من سرنوشت تیره ی یک آفریده ام

من اتفاق مضحکی افتاده در تنم

وقتی که گریه می کنم و زار می زنم

اکسیژن هوای مرا دزد برده است

صاحب زمان قرن مرا گرگ خورده است

شنگول های قرن من از بس زیادی اند

درگیر در توهم دنیای مادی اند

باید ازین جهنم پر درد بگذرم

از این سکانس مسخره ی سرد بگذرم

باید بدون حاشیه،باید بدون حرف

از عشق این حقیقت نامرد بگذرم

آقای من،ای حضرت خوب قناری ها

آیا به پایان می رسد این فصل دلتنگی

فصل وفور بی حساب بی قراری ها

از روزهای رفته مان جا مانده ردی از

یک کاروان و ما که در اوج خماری ها

در نا کجای قصه جا ماندیم و آنها که

رفتند تا جغرافیای سربداری ها

رفتند و ما خط خورده از رسم جوانمردی

در شیشه ی ودکا و طعم زهرماری ها

من استخوانی در گلو دارم که جانم را...

شل می کند شالوده های استخوانم را

دارد مرا می پاشد از هم اتفاقی که...

من دیوژن هستم،خداوندا چراغی که...